CREDO – EJD

Otóż stałem się dziś nauczycielem (teorii i harmonii. *) Wydaje mi się,  że moim obowiązkiem nie jest zastosowanie tego
wszystkiego, czego mnie nauczono, lecz poszukiwanie w moim duchu użyźnionym przez innych, podstaw całkowicie nowego sposobu kształcenia.

To co urzekło mnie w moich nauczycielach, to nie tyle wiedza – co oryginalność, którą w nich odkryłem, ich własny sposób interpretacji i przekazywania reguł zawartych w sztuce, których zresztą nie musi ona posiadać.

W dniu, w którym moi uczniowie będą na tyle wystarczająco ukształtowani, aby słyszeć tak jak ja, powiem im:

»Nie słuchajcie już więcej moimi uszami, lecz posłużcie się własnymi.  Poszukujcie, stosując jako kryterium własne doświadczenia słuchowe. Nie odwołujcie się już do reguł, które wcześniej wam podałem. Starajcie się samym sobie i mnie wytłumaczyć, co was tak porusza w potoku dźwięków ze sobą wzajemnie połączonych. A gdy raz to uczynicie, znajdując własne
wyjaśnienia, szukajcie nowych połączeń i nowych form, w których zastosujecie ten sam sposób wnikania w muzykę. A wtedy to ja zacznę słuchać uszami moich uczniów, dopełnię przez nich dokonywaną analizę moimi własnymi odczuciami i przemyśleniami. Stanę się tym, który będzie prowadził ich, w ich własnych, instynktownych, naturalnych poszukiwaniach i odczuciach. Inni zaś będą czerpać z naszych wspólnych doświadczeń”.

Jaques-Dalcroze dodał , że w takim właśnie nauczaniu tkwi źródło czystej radości, będącej świadectwem intymnego związku Mistrz – Uczeń.

*) w 1892 roku, w wieku lat 27 Emile Jaques-Dalcroze

(tłumaczenie: Magdalena Bogdan)

Dodaj komentarz